٣٦٩٠.امام جواد عليه السلام : امير مؤمنان عليه السلام روزى به ابوبكر فرمود : «هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شده اند ، مرده مپندار ؛ بلكه زنده اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى شوند» ، و من گواهى مى دهم كه محمّد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، شهيد از دنيا رفت ، و به خدا سوگند ، نزد تو مى آيد ، و هر گاه نزد تو آمد ، يقين كن [كه خود اوست] ؛ زيرا شيطان نمى تواند به صورت ايشان در خيال بيايد [و همانند او پديدار نمى شود]» . سپس على عليه السلام دست ابوبكر را گرفت و پيامبر صلى الله عليه و آله را به او نماياند و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «اى ابوبكر! به على و به يازده تن از فرزندان او ايمان آور . آنان همانند من اند مگر در نبوّت ، و از آنچه در دست توست ، به درگاه خدا توبه كن ؛ زيرا آن ، حقّ تو نيست» . سپس پيامبر رفت و ديده نشد .

ب ـ امام على و حسن و حسين و نه تن از نسل حسين

٣٦٩١.امام حسين عليه السلام : مردى خدمت امير مؤمنان عليه السلام آمد و عرض كرد : اى ابا الحسن! تو را «امير مؤمنان» مى خوانند . چه كسى تو را بر ايشان امير كرده است؟ ايشان فرمود : «خداوند ـ جلّ جلاله ـ مرا بر آنان امير كرده است» . آن مرد نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد : اى پيامبر خدا ! آيا على راست مى گويد كه خدا او را بر خلقش امير كرده است؟ پيامبر صلى الله عليه و آله در خشم شد و فرمود : «على با ولايت از جانب خداوند عز و جل اميرمؤمنان است كه لواى اميرىِ او را از فراز عرش خود ، براى او بست و فرشتگان را بر آن گواه گرفت . على خليفه خدا و حجّت خداست . او پيشواى مسلمانان است . اطاعت از او ، مقرون به اطاعت از خداست و نافرمانى از او ، مقرون به نافرمانى از خداست . هر كه او را نشناسد ، مرا نشناخته ، و هر كه او را بشناسد ، مرا شناخته است . هر كه امامتِ او را انكار كند ، نبوّت مرا انكار كرده ، و هر كه اميرىِ او را نفى كند ، رسالت مرا نفى كرده است . هر كه برترىِ او را ردّ كند ، از من كاسته است و هر كه با او بجنگد ، با من جنگيده است . هر كه او را دشنام دهد ، مرا دشنام داده است ؛ چرا كه او از من است ، از سرشت و گِل من آفريده شده است ، و او شوهر دخترم فاطمه و پدر دو فرزندم حسن و حسين است» . سپس فرمود : «من و على و فاطمه و حسن و حسين و نُه تن از نسل حسين ، حجّت هاى خدا بر خلق او هستيم . دشمنان ما دشمنان خدا ، و دوستان ما دوستان خدايند» .