٣٦٣٣.امام على عليه السلام ـ آن گاه كه سپاهيان معاويه بر شهرها چيره گشتند و: به خدا سوگند كه گمان مى كنم اين جماعت ، به زودى بر شما چيره آيند؛ زيرا آنان بر باطل خويش هم داستان اند و شما با آن كه بر حقّيد ، پراكنده ايد. شما پيشواى خود را در حق نافرمانى مى كنيد ؛ ولى آنان پيشوايشان را در باطل فرمان مى برند. آنان نسبت به پيشواى خود ، امانتدارند و شما خيانتكار. آنان در شهرهايشان به صلاح و آبادانى مى كوشند و شما به فساد و تباهى ، به طورى كه اگر كاسه چوبينى را به شما امانت دهم ، مى ترسم كه چنگك آن را بِبَريد.

٣٦٣٤.معانى الأخبار ـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام درباره اين فرموده خداوند عز و جلپرسيدم: «ما امانت را بر آسمان ها و زمين و كوه ها عرضه داشتيم و آنها از برداشتن «(پذيرفتن) آن خوددارى كردند و از آن هراسيدند، و انسان آن را پذيرفت ، كه او ستمكار و نادان بود» . فرمود: «مقصود از امانت، ولايت است».