٣٦٢١.امام على عليه السلام : بدانيد كه جايگاه من نسبت به پيامبر خدا پس از وفات او ، همانند جايگاهى است كه در روزگار حيات او داشتم . پس فرمانى را كه به شما داده مى شود ، به كار بنديد و از آنچه باز داشته مى شويد ، باز ايستيد، و در هيچ كارى شتاب مكنيد تا اين كه آن را برايتان روشن گردانم؛ زيرا ما براى هر كارى كه [انجام مى دهيم و] شما آن را نمى پسنديد ، عذر و دليلى موجّه داريم.

٣٦٢٢.امام على عليه السلام : مرا بر شما ، حقّ فرمان بردارى است و اين كه از هيچ فراخوانى ، سر باز نزنيد و در هيچ كار درستى ، كوتاهى نورزيد و در راه حق ، در كام سختى ها فرو رويد.

٣٦٢٣.امام على عليه السلام : در برابر فرمان خدا و فرمان ولىّ او تسليم باشيد؛ زيرا با وجود تسليم ، هرگز گم راه نخواهيد شد.

٣٦٢٤.امام زين العابدين عليه السلام : فرمانبرى از حكمرانان حق، مايه كمال عزّت است.

٣٦٢٥.امام زين العابدين عليه السلام : بار خدايا! تو دين خود را در هر زمانى ، با پيشوايى يارى بخشيدى كه او را به سان عَلم و نشانى براى [راه نمايىِ] بندگانت و چراغى در سرزمين هايت قرار دادى، زان پس كه رشته او را به رشته خودت پيوند زدى و او را وسيله رسيدن به خشنودى ات ساختى و فرمان بردارى از او را واجب فرمودى و از نافرمانىِ او بر حذر داشتى، و فرمان دادى كه از دستورهاى او پيروى شود، و از آنچه نهى مى كند ، دورى شود و هيچ كس بر او پيشى نگيرد و كسى از او واپس نماند؛ زيرا او پناهگاه پناه جويان، كهف امان اهل ايمان، دستگيره چنگ زنندگان و روشنايى بخش جهانيان است.

٣٦٢٦.امام باقر عليه السلام : اوج دين و ستيغ و كليد آن و دَرِ همه چيزها و خشنودى خداى مهربان ، فرمان بردارى از امام است ، پس از شناخت او. [١] خداوند عز و جل مى فرمايد: «هر كه از پيامبر فرمان برد ، در حقيقت ، از خدا فرمان برده است، و هر كه پشت كند ، [بر تو باكى نيست ؛ زيرا ]ما تو را به نگهبانىِ آنان نفرستاده ايم» .

[١] احتمال دارد كه ضمير «معرفته» در متن عربى حديث به «خدا» باز گردد . در اين صورت ، معناى عبارت چنين است: ... پس از معرفت خدا، فرمان بردارى از امام است.