٣٦٠٨.امام رضا عليه السلام ـ به ابو هاشم داوود بن قاسم جعفرى ـ: اى داوود! ما به واسطه پيامبر خدا، بر شما حقّى داريم و شما نيز بر ما حقّى داريد. پس هر كه حقّ ما را بشناسد ، حقّ او [بر ما] واجب مى گردد، و هر كه حقّ ما را نشناسد ، براى او حقّى [بر ما ]نيست.

٣٦٠٩.الإرشاد ـ در حديث بيعت با امام رضا عليه السلام ـ: سپس مأمون به امام رضا عليه السلام گفت: براى مردم خطبه بخوان و برايشان سخن بگو. امام رضا عليه السلام خداوند را سپاس گفت و او را ستود، و فرمود: «ما به واسطه پيامبر خدا ، بر شما حقّى داريم و شما را نيز به واسطه او ، بر ما حقّى است. پس هر گاه حقّ ما را گزارديد ، حق شما نيز بر ما لازم مى آيد». در آن مجلس ، جز اين سخن ، از ايشان سخنى بازگو نشده است.

٣٦١٠.امام رضا عليه السلام : ما خاندانى هستيم كه به واسطه پيامبر خدا ، حقّ ما، [بر مردم ]واجب گشته است. پس هر آن كس كه به واسطه پيامبر خدا حقّى بگيرد و همانند آن حق ، از خود به مردم ندهد ، او را حقّى نباشد. [١]

ر. ك : ص ٢٣٥ (فصل نهم : وظايف امام) . و ص ٢٩٩ (فصل دهم : حقوق امام و امّت) .

١٠ / ٢

حقوق امام

الف ـ فرمان بردارى از او

قرآن

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! از خدا فرمان بريد و از پيامبر و زمامدارانتان اطاعت كنيد».

[١] يعنى : همان گونه كه ما بر مردم حقّى داريم ، مردم نيز همانند آن ، بر ما حق دارند، و همان طور كه مردم در برابر ما وظيفه دارند ، ما نيز در قبال آنان وظيفه اى داريم.