٣٤٦١.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى در كوفه ـ: كسى چون معاويه ، روا نباشد كه امين بر خون ها و داورى ها و نواميس و بيت المال و زكات باشد ؛ كسى كه خود و ديندارى اش مشكوك و مورد سؤال است ؛ به خيانت در امانت ، آزموده شده است ؛ نقض كننده سنّت است و زيرپا نهنده پيمان و فرو گذارنده كتاب خدا ؛ ملعون و ملعون زاده است ؛ پيامبر خدا در ده جا او را نفرين فرمود و بر پدر و برادرش نيز لعنت فرستاد . و سزاوار نيست كه حاكم بر مسلمانان ، فردى حريص باشد ـ تا در اموال آنان ، چشم طمع بدوزد ـ و يا نادان ـ تا با نادانىِ خويش ، آنان را به نابودى بكشاند ـ و يا بخيل ـ تا آنان را از حقوقشان محروم سازد ـ و يا درشت خوىِ بى رحم ـ تا با جنايت هايش ، آنان را به خشونت بكشاند ـ و يا كسى كه از دگرگونىِ روزگار مى ترسد ـ تا گروهى را بر گروهى ديگر برگزيند ـ و يا رشوه ستان در داورى ـ تا حقوق مردم را ضايع گرداند ـ و نه فرو گذارنده سنّت ـ تا امّت را به هلاكت كشاند ـ .

٣٤٦٢.الكافى ـ به نقل از هشام بن سالم و حفص بن بَخترى ـ: به امام صادق عليه السلام عرض شد : با چه چيز ، امام شناخته مى شود ؟ امام صادق عليه السلام فرمود : «با وصيت آشكار و با برترى داشتن . هيچ كس نمى تواند از امام نسبت به دهان و شكم و عورت ، عيب بگيرد . مثلاً گفته شود : دروغگوست ، اموال مردم را مى خورد، و مانند اينها».