٣٤١٩.امام على عليه السلام : هر كس خود را پيشواى مردم كند ، بايد پيش از آموزش ديگران ، به آموزش خويش بپردازد و پيش از آن كه [ديگران را] به گفتار تربيت كند ، بايد به كردارش تربيت كند. آموزگار و مربّىِ خويش ، به بزرگداشت سزاوارتر است تا آموزگار و مربّىِ مردم.

٣٤٢٠.امام على عليه السلام ـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: كسى كه زمام امر مردمى را بر عهده مى گيرد ، شايسته است پيش از آن كه به اصلاح رعيّتش بپردازد ، به اصلاح خويشتن آغازد، و گرنه ، چونان كسى است كه بخواهد پيش از راست كردن چوب ، سايه آن را راست كند.

٣٤٢١.امام على عليه السلام : من خويش را برتر از آن مى دانم [١] كه مردم را از چيزى باز دارم كه خود از آن باز نمى ايستم، يا آنان را به چيزى فرمان دهم كه خود در انجام دادن آن كار ، بر آنان پيشى نمى گيرم، يا از آنان به چيزى خشنود شوم كه پروردگارم را خشنود نمى سازد.

٣٤٢٢.امام على عليه السلام : من از آن گروهى هستم كه سرزنش هيچ سرزنشگرى ، آنان را از راه خدا باز نمى دارد. سيمايشان سيماى راستان است و گفتارشان گفتار نيكان ، آبادگران شب اند و نورافشان روز، به ريسمان خدا چنگ زده اند، سنّت هاى خدا و سنّت هاى پيامبر او را زنده مى دارند، نه گردن فرازى مى كنند و نه بزرگى مى فروشند، نه خيانت مى ورزند و نه تبهكارى مى كنند، دل هايشان در باغ هاى بهشت است و پيكرهايشان در كار.

ر . ك : دانش نامه أمير المؤمنين عليه السلام : (بخش دهم / فصل سوم : ويژگى هاى عملى) .

[١] يعنى : شأن خود را اجلّ از آن مى دانم.