صعود كرده اند ، اطلاق مى گردد و استعمال آن در معناى لغوى اندك است و نيز استعمال آن در «امامان آتش» ، [١] به لحاظ نشان دادن نقطه نهايىِ انحطاط انسان ، در مقابل نقطه اوج تكامل اوست . به هر حال ، آيات و احاديثى كه در اين جا تحت عنوان «امامت» خواهد آمد، اختصاص به امامت امامان حق دارد [٢] و پيش از آن ، اشاره به دو نكته ضرورى است : ١ ـ طرح تفصيلى موضوع «امامت از منظر قرآن و حديث» ، به عنوان يك اصل اعتقادى ، در دانش نامه عقايد اسلامى خواهد آمد . همچنين در دانش نامه اهل بيت عليهم السلام در قرآن و حديث ، به تفصيل ، شرح حال امامان اهل بيت عليهم السلام را مطرح خواهيم كرد . بنا بر اين، آنچه در اين جا ملاحظه مى شود ، تنها بخشى از مطالب مربوط به اين موضوع است تا دانش نامه ميزان الحكمة از حكمت هاى اعتقادى بى بهره نماند . ٢ ـ آنچه در اين بخش در دوازده فصل خواهدآمد، ديدگاه هاى قرآن و احاديث اسلامى درباره امامت و رهبرىِ انسان هاى كاملى است كه در همه اعصار ، يكى پس از ديگرى ، از طرف خداوند متعال مسئوليت هدايت ظاهرى و باطنىِ جامعه و يا هدايت باطنىِ انسان هاى مستعد ، به آنان واگذار شده و فيوضات الهى ، به بركت وجود آنان نازل مى گردد . البتّه برخى از عناوين ، مانند : «شئون امامت» و «واجبات امام» ، شامل واليانِ منصوب از طرف امام و حاكمانى كه حكومت آنان مورد تأييد ايشان است نيز مى گردد .

[١] قصص : آيه ٤١ .[٢] آيات و رواياتى كه اختصاص به رهبرىِ پيشوايان باطل دارند ، تحت عنوان «ولايت» خواهند آمد .