ادامه مى‌دهد. نكته مهم در انسان‌شناسى اسلامى اين است كه قوام شخصيت انسان به روح اوست، نه به جسم او. شما وقتى مى‌خواهيد كسى را از نظر شخصيتى ارزيابى كنيد و او را بشناسيد تا به او مسؤوليتى واگذار كنيد، سراغ حالات و روحيات او مى‌رويد و نخست درصدد برمى‌آييد كه با افكار و انديشه‌ها و آرمانها و ارزش‌هاى حاكم بر ذهن و ضمير او آشنا شويد. اين خود نشانگر اين نكته است كه ارزش آدمى به جسم و صفات ظاهرى وى نيست، بلكه بسته به روح و روحيات اوست.
. فطرت‌ انسان از نظر جهان‌بينى اسلامى، داراى فطرت ثابت است. مراد از «فطرت» نحوه خلقت خدادادى و آفرينش الهى و تكوينى آدمى است.
فطرت به دو معنا به‌كار مى‌رود: فطرت دل و فطرت عقل. مراد از فطرت دل، ميل و گرايش قلبى به خدا و ارزش‌هاى الهى و معنويات است و مراد از فطرت عقل، درك بديهى و غير اكتسابى از بديهيات عقلى است. آنچه در بحث انسان‌شناسى مهم و اساسى است اين نكته است كه بدانيم انسان مورد نظر اسلام، انسانى است كه نبايد از چهارچوب گرايش‌ها و بينش‌هاى فطرى و خدادادى خارج شود. نكته ديگر آن كه در تربيت و پرورش شخصيت انسان ما بايد به اين نكته توجه داشته باشيم كه از ابعاد فطرت ثابت آدمى غفلت نكنيم و از آن‌ها در جهت رشد و استكمال اخلاقى استفاده نماييم.
در اين‌كه مر فلسفه اخلاق ١٠٠ معنى«قرب به خدا» ص : ٩٩ اد از فطرت الهى بشر چيست، سه تفسير وجود دارد:
الف- خداجويى فطرى: يعنى اين‌كه انسان‌ها به رغم اختلاف‌هاى نژادى، جغرافيايى و فرهنگى، همواره در طول تاريخ، در جست‌وجوى‌