مراد از زيبايى در آيه مزبور، زيبايى محسوس است.
در آيات ديگرى مى‌خوانيم:
«فَاصْبِرْ صَبْراً جَميلًا» «١» پس صبر كن؛ صبرى زيبا.
«وَاصْبِرْ عَلى‌ ما يَقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْراً جَميلًا» «٢» برآنچه مى‌گويند صبر كن و از ميان آنان هجرت كن؛ هجرتى زيبا.
«وَ انَّ السَّاعَةَ لَآتِيَةٌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَميلَ» «٣» و به‌راستى قيامت فرا رسيدنى است، پس درگذر؛ درگذشتنى زيبا.
در اين آيات، «جميل» به‌عنوان صفت صبر، هجرت و صفح به‌كار رفته و به‌معناى زيبايى معنوى و غيرمحسوس است.
كلمه «مُنْكر» به‌معناى زشت در آيات بسيارى در مورد رفتارهاى زشت اخلاقى به‌كار رفته است.
به قرينه مقابله، مى‌توان دريافت‌كه كلمه «معروف»- كه مقابل كلمه «منكر» است- در بسيارى از موارد، به‌معناى «زيبا» است و مى‌توان واژه مزبور را در مورد رفتارهاى پسنديده اخلاقى به «زيبا» ترجمه كرد. در قرآن مى‌خوانيم:
«انَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاحْسانِ وَ ايتاءِ ذِى الْقُربى‌ وَ يَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْىِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ» «٤»