«من» واقعى خودمان رنج بكشيم و چيزى آماده سازيم.
مولوى مى‌گويد: كسى‌كه تمام اوقات براى بدنش زحمت مى‌كشد، مثل كسى است كه با رنج بسيار، خانه‌اى مى‌سازد، اما ناگهان متوجه مى‌شود كه اين خانه را در زمين ديگرى ساخته است، نه در زمين خودش! در زمين ديگران خانه مكن كار خود كن كار بيگانه مكن‌ كيست بيگانه، تنِ خاكىّ تو كز براى اوست غمناكىِّ تو تا تو تن را چرب و شيرين‌مى‌دهى گوهر جان را نيابى فربهى‌ گر ميانِ مِشك، تن را جاشود وقت مردن گندِ آن پيدا شود مِشك را بر تن مزن بر جان‌بمال مِشْك چِه بْوَد، نامِ پاك‌ذوالجلال «١»