آن، در جهت غيردوستى است، نه خود دوستى. در عين حال، نتيجه نهايى آن مانند هر ميل ديگرى، حصول لذّت در نفس است.
مكتب عاطفه‌گرايى‌ يكى از مكاتبى كه در اخلاق و فلسفه اخلاق، ريشه اخلاقيات را در طبيعت جست و جو مى‌كند و اميال طبيعى آدمى را مبناى اخلاق مى‌داند، مكتب «عاطفه‌گرايى» است. اين مكتب اخلاقى منسوب به فيلسوفانى مانند شوپنهاور، فيلسوف آلمانى (١٧٨٨- ١٨٦٠)، و اگوست كنت فرانسوى (١٧٩٨- ١٨٥٧) است. ديويد هيوم اسكاتلندى (١٧١١- ١٧٧٦) نيز به اين مكتب تمايل داشته است. «١» در كتاب سير حكمت در اروپا آمده است:
شفقت به عقيده شوپنهاور بنياد اخلاق است. و اگر در دل كسى شفقت نسبت به موجودات ديگر باشد، شخصى است اخلاقى.
بنابراين، در واقع، شفقت همان عدالت است و خودخواهى ظلم است ... و از روى همين بنياد، تمام قواعد اخلاق را ... مى‌توان استخراج كرد و بنابراين، بايد حسّ شفقت را پرورد ... شفقت بسيار خوب است و بنياد اخلاق است. «٢» مكتب عاطفه‌گرايى، بين غريزه و عاطفه فرق مى‌گذارد و اشباع غريزه را كارى اخلاقى نمى‌داند، اما اعمال و به‌كارگيرى عاطفه را كارى اخلاقى مى‌شمارد. از ديدگاه عاطفه‌گرايان، هر چيزى كه عواطف انسان را تأمين كند و هر رفتارى كه موجب اشباع عاطفه شود، خواه عواطف خانوادگى و