زيباست و زيبايى را دوست دارد. مراد از اين «جمال»، جمال معنوى است؛ چرا كه جمال محسوس در مورد خداوند بى‌معنا است. بنابراين، بالاترين زيبايى و جمالى كه خداوند آن را دوست دارد، از سنخ جمال و زيبايى معنوى است، نه حسى، و آن همان «فناء فى اللّه» است كه رفيع‌ترين درجات عرفان و عشق الهى است. انسان كامل، زيباترين انسان است؛ زيرا به كمال مطلق و زيبايى بى‌نهايت واصل گشته و در او ذوب شده است و هر قدر انسان با رفتارهاى اخلاقى در مسير قرب به خدا به او نزديك‌تر شود، زيباتر مى‌گردد، تا آن جا كه هم او از مشاهده جمال حق راضى مى‌شود و هم خداوند از شهود جلوه خود در انسان كامل، خرسند مى‌گردد:
«يا ايَّتُهَا الْنَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعى‌ الى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً» «١» اى نفس مطمئنه، به‌سوى پروردگارت بازگرد، درحالى‌كه هم راضى هستى و هم مورد رضايتى.