ملازمه بين اعتباريت و نسبيّت اخلاق‌ اگر اخلاقيات را اعتبارى و پايه و اساس آن را قراردادهاى بين انسان‌ها در يك گروه يا طبقه يا يك جامعه بزرگ بدانيم، لازمه‌اش اين است كه قايل به نسبيّت اخلاق شويم؛ چرا كه قراردادها و اعتبارات در بين افراد و جوامع و در زمان‌هاى گوناگون تغيير مى‌كند و در نتيجه، فلسفه اخلاق ٧١ درس هشتم: بحران اخلاقى در دنياى معاصر ص : ٧١ بايد احكام اخلاقى نيز متفاوت گردد و اين همان معناى «نسبيّت اخلاق» است. «١» اما اگر اخلاقيات را حقيقى دانستيم و گفتيم كه قواعد و گزاره‌هاى اخلاقى مثل قواعد هندسى و گزاره‌هاى رياضى هستند كه به ميل و ذوق و قرارداد افراد عوض نمى‌شوند، لازمه‌اش اين است. كه قايل به اطلاق اخلاق بشويم.
انشا و اخبار در اخلاق‌ مطالب اخلاقى گاهى به‌صورت انشايى بيان مى‌شوند؛ مثل اين كه مى‌گوييم: «راست بگو و دروغ نگو» و گاهى به‌صورت اخبارى ادا مى‌شوند؛ مثل اين‌كه مى‌گوييم: «راستگويى خوب است و دروغگويى بد است.» بحثى‌كه در بين فلاسفه اخلاق مطرح مى‌باشد اين است كه آيا حقيقت مطالب اخلاقى به انشا برمى‌گردد يا به اخبار؟ اگر حقيقتاً مطالب اخلاقى به انشا بازگردد، معنايش اين است كه اين مطالب از واقعيتى حكايت نمى‌كند، بلكه بسته به ذوق و سليقه و اعتبار انشا كننده تفاوت‌