است. از اين رو، نيّت يك فعل نفسانى شمرده مى‌شود.
«نيّت» در واقع، روح عمل است و خود فعل به منزله جسمى براى آن است. همان‌گونه كه انسان داراى جسم و روح مى‌باشد، در رفتار او نيز روح و جسم عمل هر دو با هم مطرح مى‌شود. و همان‌گونه كه قوام شخصيت انسان به روح و نفس و ضمير اوست، قوام رفتار آدمى نيز به نيّت است.
در روايات آمده است:
«انّما الْاعْمالُ بِالنِّيَّاتِ» «١» ارزش اعمال وابسته به نيّات افراد است.
و نيز آمده است:
«انَّ بِالنِّيَّاتِ خُلِّدَ اهْلُ الْجَنَّةِ فِى الْجَنَّةِ وَ اهْلُ النَّارِ فِى النَّارِ» «٢» به‌راستى به دليل نيّت‌ها است كه اهل بهشت در بهشت، و اهل دوزخ در دوزخ جاويدند.
از اين روايات استفاده مى‌شود كه نيّت، نقش اساسى را در ميزان ارزش يك عمل ايفامى‌كند تا آن جا كه اصل بهشتى يا دوزخى شدن انسان و بالتبع، خلود يا عدم خلود در بهشت و دوزخ وابسته به آن شمرده شده است.