فلسفه اخلاق - غرویان، محسن - الصفحة ٨٤
زمين خلق كرده، نشانههايى است براى آنان كه اهل تقوا هستند.
از اين آيه به دست مىآيد كه هدف خداوند از بيان نشانههاى آفاقى، تهذيب نفس و تحصيل تقوا است.
آيات ذيل بيانگر اين موضوعند كه خداوند در آياتالاحكام نيز نكات اخلاقى را ملاحظه فرموده است:
«اقِمِ الصَّلوةَ لِذِكْرى» «١» نماز را براى ياد من بپادار.
«كُتِبَ عَليكُم الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلى الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُم لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» «٢» روزه بر شما نوشته شد، همانگونه كه بر پيشينيان شما نوشته شده، شايد كه تقوى پيشه كنيد.
«انَّ الصَّلوةَ تَنْهى عَن الفَحْشاءِ وَالمُنْكَرِ» «٣» بهراستى، نماز شما را از كارهاى زشت و ناپسند نهى مىكند.
«خُذْ مِنْ امْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكّيهِمْ بِها» «٤» (اى پيامبر،) از اموال آنان صدقهاى بگير تا بدان وسيله آنان را تطهير و تزكيه كنى.
با توجه به آنچه گفته شد، اگر قرآن را منشور اخلاق بناميم و رسالت نهايى اين كتابآسمانى را تزكيه نفوس و تهذيب انسانها بدانيم، مبالغه نكردهايم.