فلسفه اخلاق - غرویان، محسن - الصفحة ٧٧
خود را از دست مىدهند، گرفتار هزاران مفسده اجتماعى و ابتذال اخلاقى مانند، اعتياد، سرقت، خودكشى و جنايت مىشوند.
شهيد مطهرى قدس سره در زمينه كمبود عواطف مطلبى را از روزنامه نقل كردهاند كه قابل توجه است:
همين امشب در روزنامه چشمم به يك تيترى افتاد. واقعاً حيرتكردم كه انسان وقتى انسانيت خودش را از دست مىدهد مثل يك جزء از ماشين مىشود. نوشته بود كه در مصر يك هواپيما سقوط كرد و نود و دو نفر كشته شدند. شخصى كه سِمت او در فرودگاه مثلًا، تنظيم ترافيك هو فلسفه اخلاق ٨٦ اخلاق در حديث ص : ٨٥ اپيماها بوده، نه اطلاع دادنِ به خلبان، گفته است: بله، من آن وقتى كه هواپيما مىآمد و ارتفاعش در حدود دو هزار متر بود و بايد از سه هزار و پانصد متر كمتر نمىبود- چون تصادف مىكرد- اين را مىديدم و متوجه هم بودم كه طولى نمىكشد كه هواپيما تصادف مىكند. گفتهاند: چرا نگفتى؟ گفته است: اين وظيفه من نبود، من مسؤول اين كار نبودم، مرا براى كار ديگر گذاشته بودند، من كار خودم را انجام دادم. بسيار خوب، تو مسؤول اين كار نبودى، ولى انسان كه بودى. گفته: من مىدانستم كه اگر الآن اطلاع بدهم- و مىتوانستم اطلاع بدهم- خلبان خودش را با همه سرنشينها نجات مىدهد، ولى اطلاع ندادم.
ببينيد كمبود عواطف به كجاها مىكشد و چه بر سر انسان مىآورد! «١»