فلسفه اخلاق - غرویان، محسن - الصفحة ٥٥
درس ششم: اطلاق و نسبيت در اخلاق يكى از مهمترين مباحث تحليلى در فلسفه اخلاق، بحث «نسبيت يا اطلاقِ اخلاق» است. منظور از اين مبحث آن است كه روشن شود آيا احكام اخلاقى برحسب شرايط زمان و مكان و برحسب افراد و جوامع گوناگون، تغيير مىكند يا احكام اخلاقى براى همه زمانها و مكانها و براى همه افراد و جامعهها يكسان و يكنواخت مىباشد؟ قول اول، «نسبيت اخلاق» و قول دوم، «اطلاقِ اخلاق» ناميده مىشود و از ميان فلاسفه و مكاتب اخلاقى دنيا، عدهاى قايل به نسبيّت اخلاق شدهاند و عدهاى قايل به اطلاق اخلاق.
نسبيّت اخلاق كسانى كه قايل به نسبيّت اخلاق شدهاند از چند طريق بر مدعاى خود استدلال كردهاند؛ الف- عدهاى مىگويند همه نيازهاى آدمى دايم در حال تغيير است و همانطور كه در مسائل اقتصادى، انسان هر روز نياز جديدى پيدا مىكند، در مسائل اخلاقى و آداب و روش رفتار نيز نيازهاى آدمى متغيّر است و در هر عصر و دورهاى و در هر زمان و مكانى، ممكن است انسان نيازهاى