صبغه الهى پيدا كند. بنابراين، اخلاق الهى و عبادت و بندگى مرادف هم هستند و طبق مفاد آيه مورد بحث، مى‌توان گفت كه هدف از خلقت جنّ و انس، اخلاق الهى و تخلّق به آن است.
يكى‌ديگر از شواهد بر اهميت اخلاق در قرآن اين است كه خداوند در آيات متعددى از اين كتاب، تزكيه را قبل از تعليم قرار داده است و رسالت و وظيفه بزرگ تزكيه و تهذيب آدميان را پيش از تعليم آنان برمى‌شمارد. به آيات ذيل توجه كنيد:
«كَما أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ‌وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ» «١» همچنان‌كه ما در بين شما رسولى فرستاديم كه از خود شماست و او آيات ما را بر شماتلاوت مى‌كند و شما را از آلودگى‌ها پاك مى‌نمايد و كتاب و حكمت و آنچه را از قبل‌نمى‌دانسته‌ايد، به شما ياد مى‌دهد.
«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ اذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَيُزَكّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ وَ إنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفى‌ ضَلالٍ مُبينٍ» «٢» به‌راستى خداوند بر مؤمنان منّت گذاشت؛ چرا كه در ميان آنان رسولى از خودشان‌برگزيد كه آيات او را بر آنان مى‌خواند و آن‌ها را تزكيه و تهذيب مى‌كند، گرچه از قبل در گمراهى آشكار بودند.
«هُوَ الَّذى‌ بَعَثَ فِى الْأُميينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ