اخلاق اسلامى اين است كه انسان بايد به‌دنبال لذّتى برود كه از نظر شدت و كيفيت و نيز از نظر مدّت، بالاترين حدّ را داراست. اين لذات، غير از لذت محبت و قرب به خدا نيست كه كمال نهايى سير و سلوك عارفان است. جايگاه تحقق اين لذت پايدار و اصيل نيز ظرف دنيا نيست، بلكه جهان آخرت است. از اين رو، انسان بايد در مقايسه لذات دنيا با لذّات آخرت، دومى را برگزيند و آن‌جا كه دنيا و آخرت در تزاحم با يكديگر قرار مى‌گيرند، لذات مادى و دنيوى را فداى لذات معنوى و اخروى نمايد.