درس بيستم: مكتب لذّت‌گرايى و اخلاق اسلامى‌ پايه‌گذار مكتب «لذت‌گرايى»- به‌عنوان يك‌مكتب رسمى اخلاقى- اپيكور (٤١١- ٣٤١ ق. م) است. اما پيش از وى، يكى از شاگردان سقراط، به‌نام آريستيپوس، در باب خوشى و سعادت برخلاف نظر استادش- كه سعادت را در تحصيل دانش مى‌ديد- اعلام كرد كه خوشى حقيقى و سعادت واقعى در ادراك لذّت است.
لذّت‌گرايى آريستيپوس‌ آريستيپوس، كه در سال‌هاى ٣٦٦- ٤٣٥ ق. م. در آتن مى‌زيست، اظهار مى‌داشت كه لذت بالاترين خيرات است و همه ارزش‌ها بايد با معيار لذّت سنجيده شوند. لذّت، صوت طبيعت است و هيچ چيز- همچون حيا و شرم- نبايد مانع لذّت‌رانى شود، هيچ‌گونه حيا و شرمى در اخلاقيات راه ندارد و آنچه از قيود و حدود در حيطه اخلاق راه پيدا كرده است، ريشه در قراردادهاى عرفى دارد.
برخى گفته‌اند: آريستيپوس نماينده مكتب لذت‌گرايى شخصى و فردى است؛ زيرا مى‌گفت: سعادت هركس در كسب لذّت فردى است، آن‌هم لذّت حاضر و نقد. البته نبايد انسان به اين لذّات وابسته شود؛ چون‌