فلسفه اخلاق
 
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص

فلسفه اخلاق - غرویان، محسن - الصفحة ١٦٩

آن حركت، فضيلت حلم حادث شود و فضيلت شجاعت به تبعيّت، لازم آيد. و هرگاه كه حركت نفس بهيمى به اعتدال بود و مطاوعت نمايد نفس عاقله را ... از آن حركت، فضيلت عفّت حادث شود و فضيلت سخا به تبعيّت، لازم آيد. و چون اين سه جنس فضيلت حاصل شود و هر سه با يكديگر متمازج و متسالم شوند از تركّب هر سه، حالتى متشابه حادث گردد كه كمال و تمام آن فضايل به آن بود و آن‌را فضيلت عدالت خوانند و از اين جهت است كه اجماع و اتفاق جملگى حكماى متأخّر و متقدّم حاصل است بر آن‌كه اجناس فضايل چهار است: حكمت و شجاعت و عفّت و عدالت. «١» نظريه «اعتدال» در كتاب جامع‌السعادات‌ كتاب جامع‌السعادات از مؤلَّفات عالم ربّانى علّامه ملّا مهدى نراقى است كه درعلم اخلاق نگارش يافته‌است. وى عدد قواى نفس را چهار مى‌داند:
قوّه عقلانى فرشته صفت، قوّه غضب درنده‌خو، قوّه شهوت حيوانى، قوّه وهمى شيطانى. ايشان در باب فضايل و رذايل چنين مى‌نويسند:
بى‌شك دربرابر هر فضيلتى، رذيله‌اى كه ضدّ آن است، وجود دارد.
و چون دانستى كه اجناس فضايل چهار است، پس اجناس رذايل نيز در نظر اوّلى، چهار است: جهل كه ضد حكمت است و جُبن كه ضد شجاعت است و شَرَه (آزمندى) كه ضد عفّت (خويشتن‌دارى) است و جور (ستم) كه ضدّ عدالت است پس فضايل به منزله حدّ وسط و رذايل به مثابه اطراف است. حدّ وسط بيش از يكى نيست و