فلسفه اخلاق - غرویان، محسن - الصفحة ١٥٤
همانا خداوند به عدل و احسان و بذل و بخشش به خويشاوندان امر مىكند و از فحشا و منكر و ستم نهى مىكند.
از اين آيه استفاده مىشود كه عدل، احسان و ايتاء ذىالقربى، از زيبايىهاى معنوىاند. در آيه ديگرى آمده است:
«وَ مَنْ يَتَّبِعْ خُطُواتِ الشَّيْطانِ فَانَّهُ يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ» «١» هر كس پيرو شيطان شود شيطان او را به فحشا و منكر فرمان مىدهد.
از اين آيه درمىيابيم كه تمام رفتارهايى كه شيطان ما را به آنها فرامىخواند، مصداق زشتى معنوى و در مقابل، جميع رفتارهايى كه خداوند ما را به آنها دعوت مىنمايد، مصداق زيبايى اخلاقى و معنوى است.
. ج- زيبايى مطلق و زيبايى نسبى از ديدگاه اسلام يكى از بحثهاى رشته «زيباشناسى» اين است كه آيا زيبايى مطلق است يا نسبى؟ آنها كه مىگويند زيبايى مطلق است، مرادشان اين است كه وقتى چيزى را زيبا دانستيم، براى همگان زيباست و چنين نيست كه براى شخصى زيبا باشد و براى شخص ديگر زشت؛ مثلًا، وقتى مىگوييم: گل محمّدى زيباست، يعنى: همگان آن را زيبا مىدانند و از ديدن آن لذت مىبرند.
اما آنها كه زيبايى را نسبى مىدانند، مىگويند: چه بسيار چيزهايى كه از نظر كسى زيباست و از نظر ديگرى نازيبا؛ مثلًا لباس زرد در نظر كسى زيبا و در نظر ديگرى نازيباست. همين لباس در اندام فردى زيبا و در اندام