نظر اخلاق اسلامى، كارى ارزشمند است كه براى خدا انجام شود.
بنابراين، اخلاق اسلامى از لحاظ نيّت، با بحث خداشناسى مرتبط است.
البته ممكن است كسى معتقد به خدا نباشد و كارى را مثلًا، براى رضايت مردم انجام دهد و آن كار او قابل تحسين هم باشد. اما از ديدگاه اخلاق اسلامى، ارزش واقعى در جايى است كه رضايت خدا مدّ نظر باشد.
رابطه اخلاق با نبوّت و امامت (راه و راهنماشناسى)
١- اخلاق و وحى‌ از آن جا كه ركن اساسى در نبوّت و امامت، ارتباط با وحى است، اخلاق با وحى معلوم گردد، در واقع، رابطه اخلاق با نبوّت و امامت نيز مشخص مى‌شود. شكى نيست كه ما به كمك عقل و تجربه و نيز از راه دل و فطرت، به برخى كليات در مسائل اخلاقى دست پيدا مى‌كنيم. اما تجربه نشان داده است كه به همه جزئيات مسائل اخلاقى و نكات ريز ارزش‌ها، خوب‌ها و بدها، بايدها و نبايدها، و حسن‌ها و قبح‌ها نمى‌رسيم.
اين‌جاست كه نياز به وحى داريم و بايد از جانب خداى حكيم، نكات ظريف و دستورالعمل‌هاى لازم در سير و سلوك اخلاقى در اختيار ما قرار گيرد.
. ٢- معصومان عليهم السلام؛ اسوه‌هاى اخلاق‌ اسلام مانند مكاتب بشرى نيست كه فقط داد سخن بدهد، اما الگوى عملى و عينى ارائه نكند. اگر در اخلاق اسلامى به‌صورت نظرى مطالب و دستورالعمل‌هايى براى حُسن اخلاق و رفتار آدمى آمده، در كنار آن، الگوها و نمونه‌هاى عينى و عملى نيز معرفى شده است. انبيا عليهم السلام‌