«اولئِكَ عَلى‌ هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» «١» آنان (اهل ايمان) برخوردار از هدايتى از جانب پروردگارشان بوده، و آنانند كه اهل رستگارى‌اند.
«وَ امَّا الَّذينَ سُعِدُوا فَفِى الْجَنَّةِ خالِدينَ فيها» «٢» و اما كسانى كه خوشبخت و سعادتمند شدند، در بهشت جاودانه خواهند بود.
راه رسيدن به سعادت و كمال در اسلام‌ پس از شناخت كمال نهايى و سعادت حقيقى انسان، بايد راه رسيدن به اين مقام را شناخت. از ديدگاه اسلام، راه رسيدن به كمال و سعادت، «عبادت» است. از لحاظ لغوى «٣»، عبادت و عبوديت به‌معناى اين است كه انسان وجود خويش را مجراى احكام الهى و خواست و اراده خداوند قرار دهد و ضمير خود را براى قبول اوامر و نواهى خداوند هموار سازد.
البته عبادت مفهومى كلى و مبهم دارد و آدمى نيازمند است كه به‌صورت جزئى و ريز، وظيفه بندگى خويش را بشناسد و آيين‌نامه زندگى و رفتار خود را بداند. براى فهم آيين زندگى، يا بايد بر فهم بشرى تكيه كرد يا بايد از طريق وحى به آن دست يافت و يا از هر دو كمك جُست. اسلام، هم از عقل و فهم بشرى و تجربيات انسانى كمك مى‌گيرد و هم وحى و نبوّت و