اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٩٠ - ارتباط نفاق و بى اعتنايى به استحكام كار

يَمْكُرُونَ الَّا بِانْفُسِهِمْ وَ ما يَشْعُرُونَ»[١]

اينگونه در هر شهر و آبادى، بزرگان گنهكارى قرار داديم كه (سرانجام) در آنجا حيله كردند و جز خود را نفريفتند و نمى‌فهميدند.

پيوند زير پا گذاشتن وجدان، با نفاق و خوى استكبارى، از خطر آفرينى اين خصلت زشت خبر مى‌دهد و گوياى آن است كه زير پاگذارى وجدان انگيزه اصلى دورويى و خودخواهى است همانگونه كه آن دو مى‌توانند عامل بى وجدانى قرار گيرند.

بر اين اساس، همان گونه كه مؤمن از نفاق و نخوت مى‌گريزد بايستى از فريب دادن و جدان نيز- حتى در عرصه كار و زندگى معيشتى- بپرهيزد.

نكته پايانى اين كه؛ انسان‌هاى خردمند همان گونه كه خود، تابع وجدان پاك و بيدار خويشند، ارتباطى تنگاتنگ با افراد با وجدان دارند، از آنها نظر مى‌خواهند، به آنها كمك مى‌كنند و كارهاى خود را بدانان مى‌سپارند و اين را در زندگى خويش به عنوان يك اصل مراعات مى‌كنند كه هرگز با بى وجدان‌ها نشست و برخاست نكنند، آنان را مورد اعتماد ندانند، كارها- به ويژه كارهاى اساسى و كليدى- را به آنان وا نگذارند و همه كوشش خود را به كار مى‌گيرند كه وجدان‌هاى خفته را بيدار كنند و همه را به متابعت از وجدان فرا خوانند.

[١] - انعام( ٦)، آيه ١٢٣.