اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٤٥ - مهمترين دستاوردهاى راستى
شود، رسوا مىگردد، از اين رو همواره از اضطراب روحى يا گرفتارى اجتماعى، رنج مىبرد. ولى انسان راستگو همواره با راستى، پلى بر حوادث و غوغاها مىزند و از ميان جرّ و بحثها و گرفتارىها به سلامت عبور مىكند، خود را دچار دغدغه دروغپردازى نمىكند و با پرهيز از ياوه سرايى، دريچههاى سلامت و رهايى را به روى خود مىگشايد.
امير مؤمنان ٧ مىفرمايد:
«عاقِبَةُ الصّدْقِ نَجاةٌ وَ سَلامَةٌ»[١]
فرجام راست گويى نجات و سلامت است.
|
بود صبح كاذب، سخن بى فروغ |
نيايد ز صادق زبانان، دروغ |
|
|
ولى كى سزد حرفى از نكته سنج |
كه بايد بر اثبات آن برد رنج |
|
|
لب از دعوى به كه دارى نگاه |
كه آرى دليلش ز يك ساله راه |
|
|
بيا مطربا زانك وقت نو است |
بزن اين نوا را در آهنگ راست |
|
|
كه كج، جز گرفتار خوارى مباد |
بجز راست را رستگارى مباد[٢] |
|
ج- موقعيت ممتاز
راستگويان، همواره نزد خود، خدا و مردم، سرافراز و روسفيدند و در زندگى اجتماعى، به موقعيت ممتازى دست مىيابند؛ دوست و دشمن، با ديده احترام به آنان مىنگرند، صفاى درونىشان را تحسين مىكنند، به سخن و پيمانشان ارج مىنهند و خواسته هايشان را نيكو مىشمرند.
اميرمؤمنان ٧ دراينباره نيز مىفرمايد:
[١] - شرح غررالحكم، ج ٤، ص ٣٦٣.
[٢] - مثنوى هفت اورنگ، جامى، به تصحيح مدرس گيلانى، ص ٩٤٦