اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٦٤ - پيوند پيمان و ايمان

گره زده و فرموده است:

«مَنْ كانَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْاخِرِ فَلْيَفِ اذا وَعَدَ»[١]

كسى كه به خدا و روز واپسين ايمان دارد بايد به وعده‌اش وفا كند.

حضرت اميرصلوات اللّه عليه نيز، ساحت مسلمان را از پيمان شكنى منزّه دانسته و فرموده است:

«لَيْسَ الْمُسْلِمُ بِالْخائِنِ اذَا ائْتُمِنَ وَ لا بِالُمخْلِفِ اذا وَعَدَ»[٢]

مسلمان هرگاه امين شمرده شود، خيانت نمى‌ورزد و هرگاه وعده بدهد تخلّف نمى‌كند.

گاهى نيز رابطه دين و خوش‌عهدى به شكل متقابل مطرح شده كه هر جا يكى يافت شود، ديگرى هم هست و اگر نخستين نباشد، دومين هم يافت نخواهد شد چنانكه رسول اكرم ٦ فرمود:

«لا دينَ لِمَنْ لا عَهْدَ لَهُ»[٣]

كسى كه به وعده‌اش عمل نكند، دين ندارد.

و اميرمؤمنان ٧ مى‌فرمايد:

«لا تَثِقَنَّ بِعَهْدِ مَنْ لا دينَ لَهُ»[٤]

به پيمان كسى كه دين ندارد، اعتماد نكن.

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٦٤.

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٣٩٨.

[٣] - همان، ج ٧٢، ص ١٩٨.

[٤] - شرح غررالحكم، ج ٦، ص ٢٦٢.