اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٤٩ - اولويتها

الْجَهَلَةُ»[١]

من به سه‌دسته ترحّم‌مى‌كنم و سزاوار ترحّم هم‌هستند: عزّتمندى كه‌پس از عزّت، خوارى اى به او روى آورده وتوانگرى كه پس از دارايى، نيازمندى نصيبش گشته و دانشمندى كه نزديكان و نادانان او را بى قدر كرده‌اند.

٦- پدر و مادر: قرآن مجيد، مهربانى همراه با تكريم و احترام را نسبت به پدر و مادر واجب مى‌داند:

«وَاخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَ قُلْ رَبّ ارْحَمْهُما كَما رَبَّيانى‌ صَغيراً»[٢]

بال تواضع را از [روى‌] محبت براى آن دو بگشا و بگو: پروردگارا به آن دو رحم كن چنانكه مرا در كوچكى پرورش دادند.

٧- كودكان: امام على صلوات اللّه عليه مى‌فرمايد:

«ارْحَمْ مِنْ اهْلِكَ الصَّغيرَ وَ وَقِرّ الْكَبيرَ»[٣]

به كودكان خاندانت ترحّم كن و بزرگان را احترام نما.

٨- گناهكاران: اين گروه نيز به سبب از دست دادن ارزش‌هاى واقعى و انسانيت خويش، شايد بيش از ديگران قابل ترحم باشند و نيكان و پاكان بايد با دلسوزى و مهربانى، اين محروم شدگان از معنويت‌ها را بيشتر رسيدگى كنند و آنان را به سوى سعادت و راه مستقيم رهنمون گردند.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٤٠٥.

[٢] - اسراء( ١٧)، آيه ٢٤.

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٨، ص ٩٩.