اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٤٠ - حقوق برادرى

بدارد و با آنها دشمنى نكند؛ ظالم باشد يا مظلوم، يارى‌اش نمايد بدين معنا كه اگر ظالم است او را از ستمگرى باز دارد و اگر مظلوم است، در گرفتن حقش كمكش كند و ...[١]

امام صادق ٧ نيز مى‌فرمايد:

«اذا ارَدْتَ انْ يَصْفُوَلَكَ وُدُّ اخيكَ فَلا تُمازِحَنَّهُ وَ لا تُمارِيَنَّهُ وَ لا تُباهِيَنَّهُ وَ لا تُشارَنَّهُ»[٢]

اگر مى‌خواهى دوستى برادرت برايت صاف و خالص بماند، هيچ گاه با او شوخى و مجادله نكن و به او مباهات نفروش و او را شرمسار ننما.

امام كاظم ٧ نيز با لحن تندى، مؤمن را از برخى آداب زشت بر حذر داشته و فرموده است:

«الْمُؤْمِنُ اخُو الْمُؤْمِنِ لِامّهِ وَ ابيهِ فَمَلْعُونٌ مَنْ غَشَّ اخاهُ وَ مَلْعُونٌ مَنْ لَمْ يَنْصَحْ اخاهُ وَ مَلْعُونٌ مَنْ حَجَبَ اخاهُ وَ مَلْعُونٌ مَنِ اغْتابَ اخاهُ»[٣]

مؤمن [در واقع‌] برادرِ پدر و مادرىِ مؤمن است؛ پس هر كس به‌برادرش نيرنگ بزند [و خلاف آنچه در درون دارد آشكار نمايد]، ملعون است و هر كس، خيرخواه برادرش نباشد، ملعون است و هر كسى برادرش را به حضور نپذيرد، ملعون است و هر كس غيبت برادرش را بكند، ملعون است.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٢٣٦.

[٢] - همان، ج ٧٨، ص ٢٩١.

[٣] - همان، ج ٧٤، ص ٢٣٣.