اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٢١ - امانت دارى

٢-

امانت دارى‌

«امانت» به معنى وديعه، گرو و رهن، راستى و درستى، و «امانت دارى» به معنى درستى، امين بودن و ديندارى آمده است.[١]

از نظر عقل و منطق، راستى و درستى و پس دادن به موقع امانت، كارى ارزشمند و لازمه انسانيت است كه فطرت پاك انسان‌ها پايبندى به آن را طالب و از خيانت در امانت، سخت منزجر است.

در فرهنگ اسلام نيز «امانتدارى» جزو اصول و پايه‌هاى اخلاقى شمرده شده و بگونه‌اى شگفت مورد تأكيد قرار گرفته است. قرآن مجيد مى‌فرمايد:

«فَانْ امِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ امانَتَهُ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ»[٢]

اگر كسى از شما ديگرى را امين دانست، آن كسى كه امين شمرده شده بايد امانت وى را باز پس دهد و بايد از خداوند كه پروردگار اوست پروا كند.

[١] - فرهنگ معين، واژه امانت

[٢] - بقره( ٢)، آيه ٢٨٣