اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٨٨ - تفسير وحدت

باطل گريزانند، وحدت آفرين و مخالف تشتّت و تفرقه‌اند گرچه تعدادشان از انگشتان دست هم تجاوز نكند؛ اميرمؤمنان صلوات اللّه عليه مى‌فرمايد:

«الْجَماعَةُ اهْلُ الْحَقّ وَ انْ كانُوا قَليلًا وَ الْفُرْقَةُ اهْلُ الْباطِلِ وَ انْ كانُوا كَثيراً»[١]

جماعت (و مركزيت) اهل حق هستند گر چه اندك باشند و تفرقه افكنان اهل ياوه‌اند گر چه فراوان باشند.

و منظور رسول اكرم ٦ كه فرمود:

«... انَّ الْجَماعَةَ رَحْمَةٌ وَ الْفُرْقَةُ عَذابٌ»[٢]

اين است كه اهل حق، جماعت اصلى است و باطل گرايان، وحدت شكن اند. همان هايى كه قرآن مجيد، رسول اكرم ٦ را از آنان جدا كرده و فرموده است:

«انَّ الَّذينَ فَرَّقُوا دينَهُمْ وَ كانُوا شِيَعاً لَسْتَ مِنْهُمْ فى‌ شَىْ‌ءٍ»[٣]

كسانى كه آيين خويش را پراكنده ساختند و گروه گروه شدند، تو هيچ رابطه‌اى باآنان ندارى.

و ضمن مشرك خواندن تفرقه افكنانى كه روى هوا و هوس و دنيا پرستى، انشعاب دينى ايجاد مى‌كنند، به مسلمانان هشدار مى‌دهد كه به‌

[١] - بحارالانوار، ج ٢، ص ٢٦٦.

[٢] - همان، ج ٢٨، ص ١٠٤.

[٣] - انعام( ٦)، آيه ١٥٩.