اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٨٤ - ايجاد زمينه

٢- دعا

مقام مواسات، بس ارجمند و رفيع است و رسيدن به آن را بايد از خدا طلب كرد اين مسأله به حدى جدّى است كه والاترين آفريده خدا، حضرت ختمى مرتبت ٦ در يكى از دعاهاى بعد از نافله ظهر، خدا را چنين مى‌خواند.

«... وَ ارْزُقْنى‌ مُواساتَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَيْهِ مِنْ رِزْقِكَ ...»[١]

[پروردگارا] مواسات كسى را كه روزى‌اش را در تنگنا قرار داده‌اى نصيب من كن.

٣- همنشينى با اهل مواسات‌

اسلام در يك دستور العمل عمومى، به پيروان خويش رهنمود داده است كه همواره تلاش كنند تا با خردمندان و نيكان همنشين باشند و از حشر و نشر با بدكاران بى فرهنگ بپرهيزند، چرا كه خوى و رفتار همنشين- خوب باشد يابد- خواهى نخواهى در انسان تأثير مى‌گذارد. در مورد مواسات، علاوه بر آن دستورالعمل كلى، از امام صادق ٧ چنين رسيده است:

«خِصْلَتانِ مَنْ كانَتا فيهِ وَ الَّا فَاعْزُبْ ثُمَّ اعْزُبْ، قيلَ وَ ماهُما؟ قالَ: الصَّلاةُ فى‌ مَواقيتِها وَ الْمُواظَبَةُ عَلَيْها وَ الْمُواساةُ»[٢]

دو خصلت اگر در كسى بود، [با او دوستى كن‌] وگرنه از او فاصله بگير، باز هم فاصله بگير! پرسيدند آن دو خصلت كدام است؟ فرمود: نماز اوّل وقت و مواظبت بر آن و مواسات.

[١] - فلاح السائل، سيد بن طاووس، ص ١٤٢

[٢] - وسائل الشيعه، ج ٣، ص ٨١.