اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٦٧ - آداب خيرخواهى

باشگفتى مى‌پرسد:

«كَيْفَ يَنْصَحُ غَيْرَهُ مَنْ يَغُشَّ نَفْسَهُ»[١]

كسى كه به خويشتن خيانت كند، چگونه خيرخواه ديگران مى‌شود؟!

امام صادق ٧ نيز خيرخواهى از انسان‌هاى آلوده را بس بعيد مى‌داند و حتى برخى رذايل را مانع اصلى خيرخواهى معرفى كرده، مى‌فرمايد:

«النَّصيحَةُ مِنَ الْحاسِدِ مُحالٌ»[٢]

خيرخواهى از حسود محال است.

عكس آن نيز صحيح است، يعنى كسى كه بيشتر به صفاى درون خويش بپردازد و خيرخواه خود باشد براى مردم هم بهتر خيرخواهى مى‌كند؛ امام على ٧ فرمود:

«انَّ انْصَحَ النَّاسِ انْصَحُهُمْ لِنَفْسِهِ وَ اطْوَعُهُمْ لِرَبّهِ»[٣]

خيرخواه‌ترين مردم كسى است كه براى خودش خيرخواه‌تر و براى پروردگارش مطيع‌ترباشد.

٤- آداب ديگر

همچنين نصيحت گر بايد موقعيت نصيحت‌پذير را در نظر بگيرد و با عقل و تدبير پيش رود، با زبان خوش و نرمخويى به نصيحت بپردازد، مخاطب را به جاى خويش فرض كند و هر چه براى خود مى‌خواهد براى او هم بپسندد و ....

[١] - شرح غررالحكم، ج ٥، ص ٥٦٥.

[٢] - من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٥٨.

[٣] - شرح غررالحكم، ج ٢، ص ٥٣١.