اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٦٦ - آداب خيرخواهى

لَمْ يَنْصَحْ لَهُمْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ»[١]

(تنها) به خاطر خدا در ميان بندگانش خيرخواهى كنيد، زيرا اگر كسى مسؤوليت بخشى از امور مردم را به عهده گيرد و برايشان خيرخواهى نكند، خداوند بهشت را بر او حرام ميكند.

خاصيت قصد قربت اين است كه ناصح هرگز به بندگان خدا خيانت نكند و آنچه را كه صلاح است با آنان در ميان گذارد.

٢- آزادگى و تديّن‌

نصيحت گر بايد از حرّيت و ديانت برخوردار باشد تا خيرخواهى او امضاى‌شرعى داشته باشد و از شائبه بزدلى و سازشكارى مصون باشد.

امام صادق ٧ در اين‌باره مى‌فرمايد:

«... الثَّانِيَةُ انْ يَكُونَ حُرّاً مُتَدَيّناً ... وَ اذا كانَ حُرّاً مُتَدَيِّناً اجْهَدَ نَفْسَهُ فِى النَّصيحَةِ لَكَ ...»[٢]

دومين شرط اين است كه ناصح، آزاده و ديندار باشد، اگر چنين بود خود را در خيرخواهى تو به تلاش و كوشش وا مى‌دارد.

٣- پاكى درون‌

ناصح بايد خود از آلودگى‌ها پاك باشد، شيطان را از خويش دور سازد، طوق بندگى خدا را بر گردن نهد و پس از منزّه شدن از شرّ و زشتى، به خيرخواهى ديگران همّت‌گمارد؛ اميرمؤمنان صلوات الله عليه‌

[١] - مكاتيب الرسول، على احمدى، ص ٣١.

[٢] - وسائل الشيعه، ج ٨، ص ٤٢٨.