اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٦٤ - ويژگى پيامبران

ناپذيرى به خيرخواهى مردم زمان خويش پرداخت و به آنان فرمود:

«ابْلّغُكُمْ رِسالاتِ رَبّى‌ وَ انَا لَكُمْ ناصِحٌ امينٌ»[١]

من رسالت‌هاى پروردگارم را به شما مى‌رسانم و من براى شما خيرخواه و امينم.

٣- حضرت صالح ٧؛ آن پيامبر معصوم نيز، ساليان دراز به نصيحت و خيرخواهى مردم منطقه خويش پرداخت و با آوردن ناقه- به عنوان معجزه- حجت را بر آنان تمام كرد، ولى نابخردان، نصيحت آن فرستاده خدا را ناديده انگاشتند و با عذاب الهى از پاى درآمدند و آن حضرت، آخرين سخن خود را در حاليكه از آنان روى برتافته بود، اين گونه به گوش آنان رساند:

«.. يا قَوْمِ لَقَدْ ابْلَغْتُكُمْ رِسالَةَ رَبّى‌ وَ نَصَحْتُ لَكُمْ وَ لكِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحينَ»[٢]

اى قوم من! همانا من، رسالت پروردگارم را به شما ابلاغ كردم و برايتان خيرخواهى نمودم، ولى شما خيرخواهان را دوست نداريد!

٤- حضرت شعيب ٧؛ قوم شعيب نيز فرجامى چون فرجام قوم صالح‌

[١] - اعراف( ٧)، آيه ٦٨.

[٢] - همان، آيه ٧٩.