اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٦٢ - ويژگى پيامبران

«ما نَظَرَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الى‌ وَلِىّ لَهُ يَجْهَدُ نَفْسَهُ بِالطَّاعَةِ لِامامِهِ وَ النَّصيحَةِ الَّا كانَ مَعَنا فِى الرَّفيقِ الْاعْلى‌»[١]

خداوند به دوستدار خود- كه خويشتن را در پيروى از پيشوايش و خيرخواهى (براى او) به زحمت افكنده باشد- نظر نمى‌كند مگر آنكه وى (در اثر نظر لطف الهى) در جايگاه برتر (بهشت) با ما خواهد بود.

از اين رو اميرمؤمنان ٧ مى‌فرمايد:

«اصحابى كه بيش از ديگران، مسلمانان را نصيحت مى‌كردند، نزد پيامبر ٦ جايگاه برترى داشتند.[٢]

امام صادق ٧ فرمود:

«عَلَيْكَ بِالنُّصْحِ لِلَّهِ فِى خَلْقِهِ فَلَنْ تَلْقاهُ بِعَمَلٍ افْضَلَ مِنْهُ»[٣]

بر تو باد كه به خاطر خدا در ميان خلق او خيرخواهى كنى (يا خيرخواهِ خلق خدا باشى) كه او را با كردارى بهتر از نصيحت ملاقات نخواهى كرد.

آنچه ياد شد، نمونه‌اى از ارج گذارى اسلام و پيشوايان معصوم به موضوع خيرخواهى نسبت به رهبرى و آحاد جامعه اسلامى است.

ويژگى پيامبران‌

نصيحت وخيرخواهى- به معناى واقعى كلمه- از اصول اديان الهى به شمار مى‌رود و همه پيامبران، بدان متّصف بودند و با تمام وجود تلاش‌

[١] - بحارالانوار، ج ٢٧، ص ٧٢.

[٢] - همان، ج ١٦، ص ١٥١.

[٣] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٦٤.