اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٥٤ - اسباب عزتمندى

«الْعِزُّ كُلُّ الْعِزّ لِلْمُتَّقى‌»[١]

همه عزّت، از آن متّقى است.

اميرمؤمنان صلوات اللّه عليه در سخنى زيبا و رسا، تقوا را چنين مى‌ستايد:

«فَانَّ التَّقْوى‌ افْضَلُ كَنْزٍ وَ احْرَزُ حِرْزٍ وَ اعَزُّ عِزّ»[٢]

همانا تقوا، برترين گنج، محفوظترين پناهگاه و محكم‌ترين شى‌ء نفوذناپذير است.

امام باقر ٧، صبر بر مصيبت‌ها را موجب زياد شدن عزّت دانسته، مى‌فرمايد:

«مَنْ صَبَرَ عَلى‌ مُصيبَةٍ زادَهُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ عِزّاً عَلى‌ عِزّهِ»[٣]

رسول گرامى اسلام ٦، عزّت دنيا و آخرت را پاداش عفووگذشت مى‌داند:

«مَنْ عَفى‌ عَنْ مَظْلَمَةٍ ابْدَلَهُ اللَّهُ بِها عِزّاً فِى الدُّنْيا وَ الْاخِرَةِ»[٤]

حضرت امير صلوات‌اللّه‌عليه چند عامل را به عنوان سبب عزّت ياد مى‌كند:

- انصاف با مردم:

«الَّا انَّهُ مَنْ يَنْصِفِ النَّاسَ مِنْ نَفْسِهِ لَمْ يَزِدْهُ اللَّهُ الَّا عِزّاً»[٥]

[١] - بحارالانوار، ج ٤٦، ص ٥٠.

[٢] - همان، ج ٧٧، ص ٣٧٦.

[٣] - همان، ج ٨٢، ص ١٢٨.

[٤] - همان، ج ٦٩، ص ٣٨٢.

[٥] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٤٤.