اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٢٦ - پاداش يارى رسان

١- زدودن گناهان: اميرمؤمنان صلوات اللّه عليه فرمود:

«مِنْ كَفَّاراتِ الذُّنُوبِ العِظامِ اغاثَةُ الْمَلْهُوفِ وَ التَّنْفيسُ عَنِ الْمَكْرُوبِ»[١]

فريادرسى مظلوم و رهاسازى فرد گرفتار، از اسباب پوشاننده گناهانِ بزرگ است.

٢- توجّه خدا: امام صادق ٧ فرمود:

«ارْبَعَةٌ يَنْظُرُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ: مَنْ اقالَ نادِماً اوْ اغاثَ لَهْفانَ ...»[٢]

خداوند عزوجل، در روز قيامت به چهار نفر نظر لطف مى‌اندازد: (اول آنها) كسى است كه انسان پشيمانى را عفو كند يا به فرياد بيچاره‌اى برسد ...

٣- استوارى قدم: رسول اكرم ٦ مى‌فرمايد: خداوند به حضرت داود ٧ فرمود:

«... لَيْسَ مِنْ عَبْدٍ يُعينُ مَظْلُوماً اوْ يَمْشى‌ مَعَهُ فى‌ مَظْلَمَتِهِ الَّا اثْبِتَ قَدَمَيْهِ يَوْمَ تَزِلُّ الْاقْدامُ»[٣]

هيچ بنده‌اى نيست كه ستمديده‌اى را يارى رساند يا در رفع ستم از او گام بردارد جز اينكه گام هايش را در روزى كه قدم‌ها بلغزد، استوار دارم.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٢١.

[٢] - همان، ص ١٩.

[٣] - ميزان الحكمة، ج ٥، ص ٦١٥، به نقل از الدّر المنثور، ج ٢، ص ٢٥٥.