اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١٢٣ - ابعاد ستم ستيزى

عمل از عهده بركندن ستم برنيامدند، حداقل در انديشه آن باشند و در دل به آن تن در ندهند و گر نه شريك جرم ستمگران خواهند بود. امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

«الْعامِلُ بِالظُّلْمِ وَ الْمُعينُ لَهُ وَ الرَّاضى‌ بِهِ شُرَكاءُ فيهِ»[١]

ستم كننده، دستيار او و آن كه به ستم راضى باشد، در آن ظلم سهيمند.

د- اراده الهى‌

چه بسا گستردگى زمينه‌هاى ستم و تنومندى درخت ظلم، توان مردم و حكومت‌ها را از رويارويى با آن بگيرد؛ يا ستمگر دور از دسترس مردم و حكومت‌ها دست به بيداد بزند، در چنين مواردى اراده ستم سوز الهى كارساز خواهد بود و ذات مقدّس او با الطاف بيكران خويش به يارى مظلوم مى‌شتابد و او را از چنگ ستمگر رهايى مى‌بخشد و بيدادگر را به كيفر مى‌رساند؛ علاوه بر آيات متعدد قرآن‌[٢] در حديث قدسى نيز آمده:

«يا مُوسى‌ ... لا تَرْضَ بِالظُّلْمِ وَ لا تَكُنْ ظالِماً فَانّى‌ لِلظَّالِمِ بِمَرْصَدٍ حَتَّى اديلَ مِنْهُ الْمَظْلُومَ»[٣]

اى موسى! به ستم راضى نشو و خود نيز ستم نكن كه من در كمين ستمگرم تا انتقام مظلوم را از او بگيرم.

امام صادق ٧ نيز به نقل از پدر بزرگوارش مى‌فرمايد:

[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٣٧٧

[٢] - ر. ك: المعجم المفهرس، قرآن مجيد، واژه ظلم.

[٣] - بحارالانوار، ج ١٣، ص ٣٣٧.