اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١١٧ - عدالت در عينيت زندگى

اجتماعى رهنمون مى‌سازد، افزون بر اينكه خداوند نيز در كمين ستمكاران است و فرجامشان را به تباهى مى‌كشد.

عدالت در عينيّت زندگى‌

پديده زيباى عدالت اجتماعى بايد پا به پاى عدالت فكرى و فردى، در همه كارهاى جمعى جريان داشته باشد و آن را حيات الهى بخشد نه اينكه در كلام و كتاب خلاصه شود يا منحصر به فرد و گروهى خاص گردد. گر چه وجود عدالت در برخى مسؤوليت‌ها حساسيت و ضرورت بيشترى مى‌يابد و در برخى افراد نمود بهترى بايد داشته باشد ولى نسبت به همه افراد و اقشار عموميت و ضرورت دارد و بر عموم مردم واجب است كه آن را در كليه كارهاى خويش ملاك عمل قرار دهند:

- در رفتار با پدر و مادر، همسر و فرزندان، برادر و خواهر و بستگان ديگر، عادل باشد.

- در كوچه و خيابان، و بازار، و استفاده از وسايل نقليه و ديگر امكانات عمومى، رفت و آمد؛ رانندگى و ... حقوق مردم را رعايت بنمايد.

- در محل كار، در برخورد با همكاران (اعم از زير دستان و بالادستان)، ارباب رجوع، انجام وظيفه شرعى، كار به اندازه توان و طبق قرار داد، حفظ اموال ديگران، بويژه بيت المال، از جاده عدالت خارج نشود.

- در داد و ستد خرد و كلان و در بازار مكّاره سودطلبى، ملكه زيباى عدالت را به كالاى اندك دنيا سودا نكند و هميشه و با همه كس به انصاف رفتار نمايد.