اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ١١٤ - راههاى گسترش و تحكيم عدل

ب- محكوميت ستم‌

بدگويى از زشتى و تبهكارى نيز، روشى است كه به موجب آن، تبهكاران در نظر مردم، خوار مى‌شوند و انسان از نزديك شدن به آنان و كارشان، احساس تنفر و انزجار مى‌كند. به همين دليل اسلام، از «ستم» به شدّت نكوهش كرده، ستمگر را مستحق سخت‌ترين عذاب مى‌داند، چنان كه هيچ كارى چون ظلم و بيدادگرى مورد تنفّر فرد نيست و اين محكوميت و منفور بودن خود، قوى‌ترين انگيزه براى ترك ستم است. در اين بخش نيز به چند آيه و روايت بسنده مى‌كنيم:

قرآن مجيد پيرامون زشتىِ ستم به يتيمان و كيفر اين كار مى‌فرمايد:

«انَّ الَّذينَ يَأْكُلُونَ امْوالَ الْيَتامى‌ ظُلْماً انَّما يَأْكُلُونَ فى‌ بُطُونِهِمْ ناراً وَ سَيَصْلَوْنَ سَعيراً»[١]

آنانكه اموال يتيمان را به ستم مى‌خورند، جز اين نيست كه آتشى در شكم خود فرو مى‌برند و بزودى در آتش فروزان در آيند.

همچنين با صراحت اعلام مى‌كند كه ستمگران در پيشگاه خداوند هيچ ارزشى ندارند:

«... وَاللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمينَ»[٢]

خداوند ستمكاران را دوست ندارد.

اميرمؤمنان صلوات اللّه عليه، طى سخن حكيمانه‌اى، ظلم را به سه‌

[١] - نساء( ٤)، آيه ١٠.

[٢] - آل عمران،( ٣)، آيه ١٤٠.