شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٥٢ - تبيين حسن ظن بالله

هشدار داده‌اند:

فمن كان يرجوا لقاء ربه فليعمل عملا صالحا و لا يشرك بعبادة ربه احدا.[١] هر كس كه طالب سعادت حقيقى و اميدوار به لقاى پروردگارش هست، بايد عمل صالح انجام دهد، عملى كه در آن شايبه‌اى از فساد نباشد، و در عبادت پروردگارش، احدى را شريك نگرداند.

لفظ «أحد» كه به دنبال نفى واقع مى‌شود، مفيد استغراق است، يعنى همه چيز (از ذوى العقول و غير آنها) را در برگرفته و مشمول حكم نفى مى‌نمايد و در آيه فوق اين معنا به خوبى روشن است يعنى هيچ يك از اشيا (اعم از عاقل و غير عاقل) را شريك عبادت پروردگار ننمايد، و همين معنا مضمون آيه‌ «و ما أمروا الا ليعبدو الله مخلصين له الدين»[٢] يعنى دين مستخلص گرديده از ايادى ربوبيت اكوان و آفريدگان، مطلوب خداوند متعال است و حاجتمند در جلب منافع و دفع مضار بايد فقط به سوى حضرتش التجا آورد و او تبارك و تعالى قاهر و غالب مطلق است و در قضا حاجات محتاجين، مغلوب سبب مخصوصى نيست و «ان الله بالغ امره قد جعل الله لكل شي‌ء قدرا.»[٣] همين است معناى اخلاص عمل و دين خالص كه انحراف از آن، ضلال و سقوط در هاويه شرك است و همانطور كه گفتيم واقع‌

[١] - كهف- ١١٠.

[٢] - زمر- ٣.

[٣] - طلاق- ٣.