شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٥٧ - تبيين حسن ظن بالله

ما يوحى، أن اقذفيه في التابوت فاقذفيه في اليم فليلقه اليم بالساحل يأخذه عدو لي و عدو له.»[١] حسن ظن به خداوند متعال، پايه اساسى جهت الهام در قلب سليم و شريف اين بانوى مكرمه بوده كه چگونه خود و نوزاد و خاندان خويش را از مهلكه طغيان فرعون رهايى بخشد و با وثوق تام منبعث از اعتقاد نيك به خداى منان، نوزادش را در تابوت بگذارد و به پيروى از الهام الهى به كام امواج دريا بسپارد، و لعمرك أيها القارى، در آينه اين عمل كه رشحه‌اى از چشمه زلال اعتقاد نيك به پروردگار منان است، سواد عين توكل و نقطه دائرة تفويض و سويداء قلب تسليم و اشارات ابروان رضا و قامت استوار طمأنينه را مى‌توان مشاهده كرد اما «لمن كان له قلب او القى السمع و هو شهيد» و نتيجه بحث آنكه صاحبان حسن ظن به خداى- عز و جل- و اعتقاد خير به حضرتش، در كمال انبساط مى‌توانند با ندبه و لابه عرض كنند.

«الهى كيف انقلب من عندك بالخيبة محروما و قد كان حسن ظني بجودك أن تقلبني بالنجاة مرحوما!»

[١] - طه- ٣٨ و ٣٩.