شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٦٨ - مشايعت كنندگان رزمندگان

مى‌داشت، و هنگام حركت دادن از مصارع و قتلگاهشان مى‌فرمودند:

زيلوهم بدمائهم فإنهم يبعثون يوم القيامة و أوداجهم تشخب دما، اللون لون الدم و الريح ريح المسك.

اين شهدا را به خون ريخته شده‌شان در آوردگاه بغلطانيد تا لفافه‌اى از خون به بر كنند، چه اين‌ها روز قيامت بر انگيخته مى‌شوند در حالى كه خون از رگهاى گردنشان مواج است، رنگ، رنگ خون است ولى نسيم آن، نسيم مشك است.

بلى! موج خون شهيدان در همه ابعاد سعادت خيز بشر تا روز قيامت و خود روز رستاخيز ادامه دارد، و نهيب حوادث كفر آفرين را در غلغله امواج خويش خفه مى‌كند، و حرم ستر و عفاف توحيد را پاسدار و بزم شريعت و طاعات و عبادات و شعائر الله را با شميم خود مشك بيز و عطرآگين مى‌نمايد.

انقطاع و فرار إلى الله از انانيت و جاه و مال و فرزند و از هر چيز جز خداوند متعال آن هم در بهترين اشكالش كه در روايت «سنام الدين» تيغه منحنى بلنداى دين تعبير شده، چنين پاداشى فقط از آن اوست چه آنكه صديقين : كه در مكتب تأديب الهى ساخته مى‌شوند، درباره آنان، خبرى ديدم كه نقل مى‌كنم بدون ترجمه: «آخر ما يخرج من قلوب الصديقين حب الرياسة».

ولى مجاهدان في سبيل الله اين راه صعب العبور و گردنه‌هاى سنگلاخى را يك شبه مى‌پيمايند و بر تيزى قله آن پا مى‌گذارند، فسلام الله عليهم أجمعين.