شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٦٤ - بيدارى در جهت حب الهى

مى‌شناساند، و با تعبير: «أيقظتني لمحبتك» يادآور مى‌شود كه ايقاظ و بيدار كردن، ابتدا از خداوند متعال افاضه مى‌شود و به دنبال اين بيدارى و قيام، از خواب غفلت در گاهواره طبيعت، افق دلكش محبت الهى را كه مدخل تماشاگه راز است، با چشم بصيرت مشاهده مى‌كند و با فطرت بيدار شده، ادراك مى‌نمايد كه: ايقاظ الهى، خود محبتى است از سوى حضرتش كه بدون هيچ عوض و غرضى به وى ارزانى گرديده است و به دنبال خود، محبت عبد به خداوند- عز و جل- است كه لازمش اتباع و پيروى از رسول الله ٦ است كه جزا و پاداش آن محبت خداى تعالى است و بنا بر اين محبت عبد به خداوند متعال، محفوف به دو محبت از جانب خداى كريم است:

١. محبت ابتدايى، كه همان ايقاظ و بيدارى بخشيدن به عبد است از خواب غفلت در مهد بدن.

٢. محبت جزايى، كه مترتب بر متابعت از رسول الله ٦ در انجام فرائض و نوافل مى‌شود، و در همه امور به حضرتش كه اسوه حسنه است، تأسى مى‌كند، و در ميان اين دو محبت ربوبى (ابتدايى و جزائى) محبت عبد واقع گرديده همانند توبه عبد كه محفوف به دو توبه از خداى تواب است، يكى توبه ابتدايى و ديگرى توبه جزائى يعنى قبول توبه كه بر توبه عبد، مترتب مى‌گردد، چنانكه قرآن مجيد تصريح بدان فرموده: «ثم تاب عليهم ليتوبوا ان الله هو التواب الرحيم.»[١]

[١] - توبه- ١١٨.