شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٩٤ - خودشناسى و خداشناسى يا خداشناسى و خودشناسى؟!

خودشناسى و خداشناسى يا خداشناسى و خودشناسى؟!

دعا كه در روايات مأثوره از رسول الله و عترت اطهار : به عنوان «مخ العباده» تعبير شده، حقيقت آن، خواسته و مسألت فطرت است كه در مرحله انديشه منعكس مى‌گردد و زبان، ترجمان آن موج و حاجت برخاسته از ضمير است و چنانچه مطالب خواسته شده در دعا غير از اين باشد، يعنى از فطرت نجوشيده و زبان و ضمير با يكديگر هماهنگ نباشند چنان دعايى دعاى حقيقى نيست و هيچ‌گونه ضمانتى در اجابت ندارد، و دهان دعا كننده اين چنين، دهانه‌اى است كه مخرج بوى گند مردارهاى هوس و هواى مدفون در گودال سينه اوست. و مايه رنج و ملال ساكنان ملكوت است چنانكه در روايت آمده:

صحيح ابن ابى عمير عن الصادق ٧ قال: ان العبد ليدعو فيقول الله عز و جل للملكين: قد استجبت له و لكن احبسوه بحاجته فانى احب ان اسمع صوته و ان العبد ليدعو فيقول الله تبارك و تعالى: عجلوا له حاجته فانى ابغض صوته‌[١] در خبر صحيح از امام صادق ٧ است كه فرمودند عبد «صالح» كه‌

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ٤٨٩.