شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٤٤ - ادب توحيدى

و دعا كننده با ندا و فرياد، اله خويش و قبلة الحاجات همه موجودات را مى‌خواند ولى از مسئول عنه و مطلوب خود دم نمى‌زند و اظهار نمى‌كند كه نيازش از آستان حضرت اله و قبلة الحوائج چيست، و انگار با دم بستن از اظهار حاجات بعد از ترنم به «الهى» با ندا وجدآميز مى‌خواهد بگويد كه مسئول عنه من، پيش تو اى قبله حاجات روشن است و آن اين است كه من از «اله» اله مى‌خواهم و نه غير او، من از «اله من» مى‌خواهم كه مرا مظهر الهيت خود گرداند كه براى همينم آفريده و مرا آفريده كه خليفه و مظهر وى شوم.

حضرت سيد المشايخ استادنا الاجل و والدنا المكمل الاكمل الامام الخمينى قدس سره را مى‌ديدم كه در سجده آخر صلوات بعد از ذكر سجده، غالبا با ندا به اين دو اسم مبارك الهى: «يا كريم و يا لطيف» بسنده مى‌كردند و از مسئول عنه و مطلوب خويش دم نمى‌زدند و مى‌انگارم كه آن اسوه حسنه و امام معرفت و سياست، از دم بستن از اظهار حاجت بعد از ترنم به اين دو نام شريف الهى با نداء آميخته به وجد با زبان حال مى‌گويد كه مسئلتم از «كريم و لطيف» كريم و لطيف است و مسئول عنه من همانا متحقق گرديدن به اين اسماى الهى است و نه غير آن، و بدين وسيله ادب محضر ربوبى را مراعات مى‌كنند.

ادب توحيدى‌

و از اين باب است ماجراى دعاى حضرت شيخ الانبيا نوح- على نبينا و آله و ٧- براى پسرش كه قرآن مجيد حكايت‌