شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ١٦٥ - اشارهاى به اصناف محبوبين خداى تعالى

بارى، در نيازآباد مكان، فاعل مستقل، ممتنع است و هر فاعل ممكن، همانطور كه در اصل وجود، محتاج به واجب تعالى است، در فروع و آثار وجودش نيز محتاج به حضرت اوست و به يك كلام:

«لا مؤثر في الوجود الا الله» ولى نكته باريك در فراز مذكور از مناجات مورد شرح، اين است كه: ايقاظ و بيداركردن از غفلت را منشأ حول و قدرت بر بازگشت از معصيت اعلام مى‌نمايد، و افق ديد اين بپا خاسته از خواب را، محبت خداى تعالى مى‌داند، و همين حب الهى است كه عبد را به پيروى از رسول الله ٦ موفق مى‌سازد و احيانا در دو بعد، اتباع از نبى اكرم ٦ توفيق سلوك مى‌يابد: در بعد اداء فرائض و در بعد ملازمت نوافل كه از ثمرات آنها، قرب فرضى و نفلى همراه با حب فرضى و نفلى است، و به اين واقعيت ناظر است آيه شريفه: «قل ان كنتم تحبون الله فاتبعونى يحببكم الله»[١] و حديث شريف معراج: «ما يتقرب إلى عبد من عبادى بشي‌ء احب إلى مما افترضت عليه و انه ليتقرب إلى بالنافلة حتى أحبه ...»[٢] تفسيرى است از آيه مزبور.

اشاره‌اى به اصناف محبوبين خداى تعالى‌

آيه مذكوره داراى مدلول گسترده و عميقى است، زيرا محبوبيت هر بنده سالكى را عند الله تعالى، مشروط به اتباع از

[١] - آل عمران- ٣١.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٣٥٢، حديث ٨.