شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٢٤٢ - ظرافت در گفتار و كردار

حضرت : در دست ماست در عين عذوبت معانى و روانى اسلوب، در اوج ظرافت در ابعاد گوناگون مى‌باشند و حتى ديده مى‌شود كه بسيارى از مسألتهاى معمولى را در بيانى آن چنان ظريف مى‌ريزند كه انگار خواسته‌هاى ابتكارى و تازه‌اند، و با استعاره‌هاى لطيف و به كارگيرى كلماتى نغز و كنايت ن آميز و اجتناب از القاء معنى مقصود به طور مستقيم و بازارى، خواسته‌هاى مزبور را در سطح عالى جلوه مى‌دهند.

هر فردى از عامه مؤمنين، خشوع براى عظمت خداى تعالى را از صميم قلب مسألت دارد، و هر مؤمنى خواستار ديده گريان از هيبت و خشيت الهى است ولى ظرافت بيان در اين مسألت را از امير المؤمنين ٧ در دعاى صباح مشاهده كن:

اغرس اللهم بعظمتك في شرب جنانى ينابيع الخشوع و أجر اللهم لهيبتك من آماقى زفرات الدموع.

كه حقا ترجمه و برگرداندن آن به فارسى با حفظ جذالت و عذوبت و صنعت، كارى است متعسر بلكه متعذر.

و گاهى براى بيان مطلوب، تركيبى از كلمات انشا مى‌كند كه در عين عذوبت و رقت‌انگيزى به همراه تعبير صريح و مستقيم، سايه مطلوب و خواسته عاليترى جلب توجه مى‌كند و احيانا همچون برقى از افق تعبير ضريح مى‌درخشد و صاحبدل را به وادى ايمن و طور سينا رهنمون مى‌گردد كه مقصود عمده در اين بحث توضيح همين ظرافت در مسألت و دعا است كه به قدر مجال و مقام بيان مى‌كنيم: