شرح مناجات شعبانيه - محمدى گيلانى، محمد - الصفحة ٥٢ - سميع بودن خداوند

تعالى را با اسلوب بديعى تبيين فرمودند كه اصحاب برهان از گفتار آنان، در بسيارى از مسائل ربوبى، مبادى براهين را استنباط كردند و اهل عرفان از آن بيانات به فن خود رونق بخشيده، و موازينى براى صحت مكاشفات خويش قرار دادند و براى نمونه روايتى كه در ارتباط با مسأله ما (سميع بودن خداوند متعال) است نقل مى‌كنم كه در تبيين صفات حقتعالى بيانى است اعجاب انگيز و اسلوبى بديع.

سميع بودن خداوند

امام المحدثين كلينى- عليه رحمه- در اصول كافى از أبو بصير نقل مى‌كند كه گفت: شنيدم امام صادق ٧ مى‌فرمودند:

لم يزل الله عز و جل ربنا، و العلم ذاته و لا معلوم و السمع ذاته و لا مسموع، و البصر ذاته و لا مبصر، و القدرة ذاته و لا مقدور فلما احدث الأشياء و كان المعلوم، وقع العلم منه على المعلوم و السمع على المسموع، و البصر على المبصر، و القدرة على المقدور ...[١] خداى- عز و جل- پروردگارمان، همواره بوده و علم ذات او بود در صورتى كه هيچ معلومى نبوده، و سمع ذاتش بوده و هيچ مسموعى نبوده، و بصر ذاتش بوده و هيچ مبصرى نبوده، و قدرت ذاتش بوده و هيچ مقدورى نبوده، پس هنگامى كه اشيا را آفريد و معلوم، وجود يافت، از باريتعالى علم بر معلوم و سمع بر مسموع و بصر بر مبصر

[١] - ج ١، باب صفات الذات، ص ١٠٧، رقم الحديث« ١».